طنز در تلویزیون ایرانی با ساعت خوش شروع شد که هفته ای یک شب آن هم فقط به مدت یک ساعت مردم را به خود جلب میکرد. اما طنز تلویزیونی چنان به مذاق مردم خوش آمد که کم کم بخش قابل توجهی از برنامه های هر شبه تلویزیون را به خودش اختصاص داد. از سویی قرص مسکنی بود برای فراموشی گرفتاریهای روزمره و اشتغالات فکری و روحی که روز به روز در جامعه ایرانی بیشتر میشد و از طرف دیگر ساخت و ساز آن هم برای برنامه سازان و دست اندرکاران صداوسیما چندان پرخرج و هزینه بر تمام نمیشد. در تمام طنزپردازان صداوسیما مهران مدیری خوشتر از بقیه درخشید. او توانست با مجموعه های ۹۰ قسمتی برره نام خود را به عنوان پرطرفدارترین طنزساز ایرانی ثبت کند. طنز مدیری معمولا هدفمند است. سوای انتقاداتی که به مجموعه های طنزی او وارد است مانند تمسخر خرده فرهنگها و گویشها و لهجه های محلی و علیرغم فرهنگ و اخلاق سبک و هجوآلودی که در برخی از ساخته های او خصوصا شبهای برره به چشم میخورد اما مجموعه مرد هزار چهره او نمونه ای موفق از طنز نقاد و هدفمند است. مهران مدیری و نویسندگان این مجموعه در برنامه امشب شان به شعر و شاعری و عرفان وارد شده بودند و چه زیبا نازیبایی های این حوزه را به تمسخر نشسته بودند. مهران مدیری امشب در جمع چند شاعر و عارف مسلک موبلند و سبیلو با آن «به به» گفتنهای بلند و ممتد از سویی برخی اشعار بی سر و ته سپید را به رخ کشید. از طرف دیگر خراشی بر پیکر روشنفکری قدیمی شده چپ مارکسیستی انداخت که این روزها نمونه اش را میشود در گفتار و کردار دانشحوهایی با اورکت و سیگار و سبیل و موی پریشان دید و از طرف دیگر لبخندی به عرفانهای نوپیدایی زد که به نام انرژیهای کیهانی و نیروهای باطنی و مدیتیشن و یوگا در بین برخی اقشار متوسط جامعه خصوصا بانوان جای خود را خوش یافته اند. در این قسمت از مرد هزار چهره فردی به نام «تهران میم» معرفی میشد که بی شباهت با «ایلیا میم» نیست. فردی با ادبیات کمونیستی به نام «چه» معرفی میشد که دقیقا هم نام و هم تیپ «چه گوارا» کمونیست پرآوازه آمریکی جنوبی است. و دیگر چهره ها نیز به نوعی نقد روشنفکران کافه نشین و منتقدین خیال پرداز بود.

امشب در برنامه مهران مدیری نه توهین به گویشها و لهجه های محلی بود و نه هجو و سبکسری. امشب واقعا برنامه اش خنده دار بود. البته تاکنون این قسمتهایی که از مرد هزار چهره دیده ام در مجموع موفق و نقاد و جالب بودند.